شبیه خوانی؛ هویتی که از دست می رود/ جای خالی برندهای شیعی در پایتخت تشیع

شبیه خوانی و تعزیه ریشه در تاریخ دارد و ریشه آن به پیش از اسلام برمی گردد؛ زمانی که ایرانیان در سوگ سیاوش مرثیه خوانده و شبیه خوانی می کردند اما پس از اسلام و در دوران صفویه شبیه خوانی رنگ و بوی دیگری به خود گرفت.

در این میان تاریخ نویسان و سیاحان خارجی بسیاری در گذر از کشورمان تاریخ تئاتر ایران را با شبیه خوانی و تعزیه روایت کرده و شناخته اند، به طوریکه پیتر چلکوفسکی استاد رشته مطالعات اسلامی و خاورمیانه دانشگاه نیویورک یکی مشهورترین کتب وی ” آینه جهان نامریی، تعزیه:آیین و نمایش در ایران” بوده و عقیده دارد: تعزیه درهای بسته تئاتر ایران را باز خواهد کرد.

اما این درحالیست آنچنان که سیاحان خارجی و محققان و اساتید کشورهای دیگر از شبیه خوانی و تعزیه در ایران و آذربایجان استقبال کرده و آنرا وصف می کنند؛ جایگاه در خور شانی این نمایش آیینی در پایتخت تشیع ندارد.

بقیه گزارش در ادامه مطلب مطالعه شود

لینک گزارش در پایگاه خبری هم نوا